| تبليغات | X |
|
وقتی عاشق می شوی دیگر خدا را نمی شناسی چون خدا همان عشق است
|
افتاب از مشرق پیشانی تو طلوع میکند و
درختان به احترام حضور تو
بر می خیزند
مرغان وحشی تنها در زلال زمزم محبت تو تن میشویند
پروانه های سر گردان
در حریم وجود تو می رقصند....
------------------------------------
عشق پرواز بلندی است به من پر بدهید
به من اندیشه ای از مرز فراتر بدهید
من به دنبال دل گمشده ای میگردم
یک پریدن به من از بال کبوتر بدهید
یادتان باشد اگر کار به تقسیم کشید
باغ جولان مرا بی درو پیکر بدهید
--------------------------------------
گفتند : ستاره را نمیتوان چيد
و آنانکه باور کردند
برای چيدن ستاره
حتی
دستی دراز نکردند.
اما باور کن
که من به سوی زيباترين و دورترين ستاره
دست درازکردم
و هرچند دستانم تهی ماند
اما چشمانم لبريز ستاره شد!
ستارههای درونت را
در شب چشمانت رها ساز
و باور کن
عشق را هدفی نيست
آنچنان که به دست آيد
در آغوش جای گيرد
و يا در آيينه چشمانت به تصوير نشيند
باور کن که
عشق
خود همه چيز است........
========================================
تو را
در بهار صدا کردم
نامت گلی شد
ميان دست هايم خنديد
***
تو را
در تابستان خواندم
يک آفتاب در چشم من گريست
***
تو را
از پاييز پرسيدم
درختی راز خويش را
به خاک گفت
***
نشان تو را
از زمستان پرسيدم
بغض تمام پرندگان
باران شد.
======================================
تمام کوچه های دلتنگی
مرا به ياد می آورند
تمام خيابان های بيهودگی
وزن لرزان قدم هايم را
می شناسند
تمام بن بست ها
خراش خونين سياه مشق هايم را
بر سينه دارند
نبض جاده ها
در جستجوی من می شکفت
و تاول سرگردانی مرا
به خاک می گفت،
با اين همه در من ،
هزار جنگل می شکفت
زيرا بهارم تنها در دستان تو گمشده بود.
****
چيزی در من شکسته است
پيش تر از حس مغلوب شدن
زيرا تو را نيافتم.
که نامهربان تر از عشق بودی
بگذار همه شب ها در من بگريند
تا از دريای سپيد برآيم
بگذار با دلتنگ ترين غروب ها
با تشييع سرد خويش بروم
تا از سياهی خاک
با ياد روشن نام تو برخيزم
در غارهای زمستان
به شب برسم
بی آنکه کشف چشمان تو را باور کنم...
========================================
تا به کی بايد رفت 
از دياری به ديار ديگر
نتوانم،نتوانم جستن
هر زمانی عشقی و ياری ديگر
کاش ما آن دو پرستو بوديم
که همه عمر سفر ميکرديم
از بهاری به بهاری ديگر
آه اکنون ديريست
که فرو ريخته در من گويی
تير آواری از ابر گران
چون میآميزم با بوسه تو
روی لبهايم میپندارم
میسپارد جان عطری گذران
آنچنان آلودهست
عشق غمناکم با بيم زوال
که همه زندگيم میلرزد
چون ترا مینگرم
مثل اينست که از پنجرهای
تک درختم را سرشار از برگ
در تب زرد خزان مینگرم
شب و روز
شب و روز
شب و روز
بگذار که فراموش کنم
تو چه هستی جز يک لحظه،يک لحظه که چشمان مرا
میگشايد در
برهوت آهی
بگذار
که فراموش کنم............
تنها تو را دارم......
تنها تو را دارم و اين تمام سهم من از اين منزل ممكن است
مي گويند وقتي مصيبت ماه از حد تاريكترين شب بي باور بگذرد ديگر
هيچ ستاره اي بر مزار
سپيده دم گريه نخواهد كرد
دروغ مي گويند من صداي پاي تو را ميشناسم عطر آلوده به آواز
روز را ميشناسم
پس پندار پرده پوش هنوز ميشناسم بگذار مصيبت ماه از حد هر
ظلمتي كه ميخواهد بگذرد
تا تو تمام سهم من از اين منزل ممكني كوه و جاده و دريا چيست دريا
و دشنام كلمه كدام
است
دوستت دارم همچون باران تشنه به ني به بوي خاك و به عيش دي
خوشا به عين و خوشا به شين و خوشا به قاف
عشق
دوستت دارم فقط همين ...
================================
به نام او كه تو را آفريد تا آسمانم آبي بماند... .
گردم... تو بازهم در من ظهور مي كني...تو باز هم مرا به دنياي خود مي
بري....
تو باز هم مثل هميشه به اوج مي بريَ...به ناكجا....
لبخند كه مي زني پرنده ي دلم بال بال مي زند... با اين دل پر بريده
چه كنم؟...
مي خواهم از آنجايي بگويم كه نگاهم در نگاهت حل شد....من عاشق تر شدم و عاشقانه اي
آبستن...در نا كجاي ذهنم تو اردو زدي....دلم كه ديگر ملك خصوصي توست....و من نوشتم
از بودن تو ...تویی كه ...
از تو براي تو و براي دلتنگي هاي هميشگيم مي نويسم... مي خواني و
مي گويي سلام بانوي من....و من سلامت را هرباره با سبدي از گلهاي
سرخ- به رنگ بوسه- پاسخ مي دهم.
و تو ...تو كه حجم بودنت به اندازه ي تمام هستي من است....
بگذاريد همه بدانند ....بگذاريد بدانند.......مي خواهم فرياد كنم ....
باشد اين بار هم نه....اما مي گويم كه من تو را بهترين میدانم تو را...مي
خواهم ...براي ابد...
==================================
به نام آفريننده ي تو
بودنت هبوط نور است بر تاريكخانه ي قلبم كه نسترن هاي دلم را هر روزه آبياري مي كني و با چشمهايي به رنگ شب، شبهاي دلم را روشن كه شب بوها بيايند و بمانند...
وقت تلاقي نگاهم با تو از آسمان وجودت ستاره مي نوشم...
شب بوها كه مي روند نسترن ها دوباره اب مي نوشند و نگاه من مملوء از ستاره مي ماند...
كه بودنت هبوط هرچه بودن است در من... .
فرياد ثانيه ها
هشدار دقيقه ها
افسوس ساعت ها
تنهايي و خلوت
رگبار سكوت
و من و صد افسوس
و كجايم من اكنون؟
و به دنبال چه مي گردم؟
غرق در اندوهم
صفحات غمناك دل ماتم زده ام
با نم نم اشكهايم كم كم
رنگ تطهير به خود مي گيرد
درنگ پاكي ،رنگ عشق
رنگ عشقي كه به سبكبالي پر پرواز من است
و دگر در دل من كم پيداست
جاي خود را اين رنگ
به سياهي داده
به ندامت،افسوس
كه مرا با خود به سكوتي ابدي مي خواند
به سكوتي كه هم آهنگ است
هم سوز است با نی
و صداي اين ني تنهايي بود
كه به من راز تحرك آموخت
وپلي ساخت برايم اين نی
تا كه خورشيد سحر با لبخندش
شبهاي دراز تنهايي را به سپيده ي صبح
منور سازد
و به آواي طنين اندازش
غنچه ي اميد را
در وجود سرد من شكوفا ساخت
و به من آموخت
كه به طوفان هراس و ترسم
ياد تو
نام تو
ذكر تو
كشتي نوح اميدم باشد......
===========================
بنال اي ساز عشق !
كه دلم بسيار گرفته است. دلتنگم دلتنگ براي دلبرده ام و صدای
جيرجيركها غم تنهايي ام را صد چندان مي كنند.
اينجا از دوست خبري نيست. اينجا عشاق را به دار مي آويزند و
مهربانان را بر گيوتين مي اندازند.
حرمت عشق را شكسته اند و نمي دانند تو اي ساز عشق
چگونه مي نوازي.
روزگاري بي صداي عشق نفسهايم را مي شمردم كه بيكار
نباشم. امروز با عشق همنفسم در دياري كه نفسها تكرار سنگين
و امتداد بلند دارند. غزل آشفتگي ام را نمي دانم براي كه بخوانم و
نقش تنهاييم را بر چه بكشم.
و پيش از اين غزل من بركه اي را مي دانستم كه به رويش مي شد
نقاشي كشيد و چه گذشت...
اكنون صدايم اسم توست و نقش همه رويايم را بوي تو مي سرايد و
در چشمانم نگاه توست و در قفس سينه ديگر دلي نيست كه غوغاي
خاموش غروب را بفهمد و چشمك ستاره با جيرجير شب چه موزون
است و صداي جيرجيركها غم تنهايي ام را صد چندان مي كنند
============================
تو می ایی بهانه ی من........
تو اینجا نیستی ! تنهای تنها ، با سکوتی سخت درگیرم
و می دانم ، اگر دیگر نیایی ،
در غروبی سرد و غمبار و پر از تردید می میرم !
امید بازگشت تو ، مرا زنده نگه می دارد و آری
تو می آیی !
تو می آیی بهانه من ،
و می دانم دوباره شاخه های خشک احساسم ،
جوانه می زند ،
لبریز از عشق و شکوه زندگی می گردد و با تو ،
تمام لحظه های تلخ پاییز و زمستان را ،
تمام لحظه های بی تو بودن را ،
تمام خاطرات سرد و بی روح نبودت را ،
شبیه قاصدک ، در دست های باد می اندازد و دیگر ،
به آن فصل پر از دلتنگی و سرما نیندیشد !
تو می آیی بهانه من ،
تو می آیی ،و شوق دیدنت ، این شاخه های خشک را زنده نگه می دارد و
تنها به شوق تو ،
سکوت ژرف و سرد مرگ را بدرود می گوید
===========================
کلام اول و اخر.....
برهنه ام
بپوشانم با عشق
شهری خالی ام
پرم کن از ازدحام
برگی خشکم
در آخر زمستان
بلرزانم از آواز پرنده ای
سرشارم کن
از شادی
بگو به باد
برقصد زیر دامنم
تا بریزد
از انگشتانم پروانه ها
می خواهم تنت
ننوی خوابم شود
تا غرق شوم
در موج دستانت
برهنه ام
بپوشانم با عشق.........
خلوت
آغاز می کنم روزی ديگر را
در ميان لحظه های خوب زندگی
گوش می دهم به ناقوس سيال عشق
آنجا روح زيبای خيال چون کبوتری به خلوتم بال می گشايد
دلم می خواهدتبسم را بدزدم از خورشيد
وچون قطره ی شبنم بلغزم در ميان برگ
می خواهم از اين دريچه ی باز
پر بگشايم بسوی تو
می خواهم با لطافت نسيم ٬بوزم در هوای تو
پنهان شوم در شبنم عشق
چون قطره رها شوم در دستهای تو
تشنه صبحم با يک نسيم سرد
تشنه طوفان عشق وحشی دريا
می خزم در بستر رويای شب
درانتظارموج بوسه های تو
می روم به ساحلی دور.....
=====================
مرا بيدار کن از خواب
مراجای ده در خانه ی کوچک عشق
بشوی با باران انتظارم را
مرا مسپار به دست باد
چون پرنده رهايم کن درآسمان
مرا در بهار انديشه کن
تن تشنه ام را به وسعت دريا بسپار
زورق شکسته ی دلم را دوباره بساز
يادکن کوچه ی ميعادمان را در شب
مرا تکرار کن تکرار...!
======================
ساحل
در گذر لحظه ها از پشت پرده ی سکوت
نگاه کن به غم تنهایی ام
چون باران ببار بر شیشه ی خیالم
تا دوباره بروید در کویر سینه ام بهار زندگی
به تولد ستاره فکر من
که با درخشش خود قلب هایمان را بهم پیوند میدهد
رنگ غروب پاییز را از چشمهایم پاک کن
رو کن به معبد عشق و آفتاب را دوباره نشانم بده
دروازه باغ پاییز را ببند
تا از آن دریچه ی سبز بودن به وسعت عشق پناه آوریم
مرا به سرزمین رازهای خفته نزدیک کن
آنجادر دل شب
نور رویاهایم در ساحل نگاهت چون شعله می رقصد....
==================================
آيد آنروز گره زلف تو را باز کنيم
از سر شب تا سحر قصه لب ساز کنيم
اشک چينيم و به باغ ملکوتی برويم
واندران باغ برقصيم و دلی باز کنيم
چشمه٬چشمه٬می بنوشيم و بخنديم و بساتی فکنيم
آنگه از روی طرب٬بهر عدو ناز کنيم
بهر خوشبختی عشاق دعايی بکنيم
خرقه زهد ز تن کنده صفايی بکنيم
آسمان را بتراشيم و جلايی بدهيم
ميوه عشق بچينيم٬سخن٬باز کنيم
از زمستان قديمی دگر حرفی نزنيم
چشم بر مهر بدوزيم و دل هوايی بکنيم
سوره عشق بخوانيم
کوکب مهر بخواهيم
صحبت از ليلی و مجنون بکنيم
جان گرفته٬سوز ديده٬با نياز
مهر را بر دار تن پهن کنيم
گوهر دل بپسنديم
چشم روشن بينيم
ساقی از ميکده گيريم٬نيازی بکنيم
آری آيد آنروز
آری آيد آنروز
که بهارش همه رنگی باشد
و من وتو ز هوايش مستی بکنيم............
بالاخره دختر متولد عشق پا به دنیای خاکی و پر از احساس های لطیف و قابل
ستایش گذاشت....
فقط میتونم بگم از نو زاده شدم و زندگی برام رنگ تازه ای گرفته ای و وجودم بیشتر
ازون چیزی که فکرشو می کردم سر شار از عشق...عشقی که سالها در تلاش بودم
تا با تمام وجود لمسش کنم ...دوباره متولد شدم!این بار با هدفی تازه ...هدفی
که هم عشق و به دنبال داره هم جنون و هم اوارگی..ولی رسیدن به معبود و
معشو قه ی خود به همه ی این ها می ارزه..
========================================
و اما تو..!
تو از کدام دیاری که عطر پاک تنت
نسیم زنده و نام آشنای پاییز است
و از کدام بهاری که بوی پاک خدا
درون باغ دو چشمت
همیشه و همه حال ،
چون نور لبریز است
تو از کدام هوایی که لایه های دلت
مرا به یاد سرخی مشرق سپرده بی پروا
و از کدام زمینی که خاک خیس تنت
مرا رسانده به خاک رقیق باغ خدا
تو از کدام غروبی که پاکی شفقت
نشانی از طراوت شوقناک شام مستی داشت
و از کدام بهاری که رنگ سبزی برگ
همیشه در نظرت ، رنگ شام هستی داشت ..........!
========================================
کاش تو آن درخت سبزی بودی که با گشودن پنجره و دیدن تو دلشاد می شدم...اما نه در پاییز و
زمستان درختان سبز نیستند. پس شاید تو را از یاد ببرم.
کاش تو آن آسمان آبی بودی که با دیدن تو به آرامش میرسیدم...اما نه آسمان گاهی ابری و دلگیر
است.پس نمی خواهم تو را دلگیر ببینم.
اما نه کاش تو آن گل یاس سفیدی بودی که با بوییدنش لبخند بر لبانم می نشست...اما نه گل یاس
روزی پرپر می شود و تنها عطرش باقی می ماند.
پس بگذار آخرین آرزوهاییم را برایت بگویم کاش تو همان اتاق فیروزه ای من بودی که همیشه
در کنارت باشم و همیشه در تو محبوس باشم-آنگاه هرگز تو را فراموش نخواهم کرد و همیشه
عطر گل یاس سفید تو در اتاقم خواهد پیچید......
====================================
آينه / سيب هاى خنده تو
آن درخت/ فردا
روشنى/ دريا كه روزى به آن
خواهيم پيوست/ مزه اولين نگاه تو
ميان رفتن و/ برگشتن ها
شكوفه هاى نگاه تو/ كه ميان قاب زندگى
مى شكفت و/ نمى شكفت
چشم هايت/ كه مى گفت و نمى گفت
سنگ/ آن سنگ صداقت
كه بارها ازآن زخمى شديم/ آينه
سيب هاى سرخ خنده تو/ نسيم و درد
كه بر پيكر فصل مى وزد/ هزار دريچه
كه به دريا پيداست
جنبش شوق
و تلاطم اين احساس
كه زير چتر فصول
ادامه هزار فرداى ديگر است
همه مى گويند:
پايان آوازهاى عاشقانه
پشت آسمان آبى است.
وعشق/ با لبخند تو پيوند دارد
من اما/ به رشته هاى ابرى فكر مى كنم
كه ميان دو روح
ديوارى به حجم بى اعتمادى
در اندازه هاى يك عمر كشيده است
تو اما/ آزادى براى فكر كردن
لب دريا/ يا اقيانوس بنشين
و عبور پرستو را/ هنگامه غروب
يا لحظه طلوع/ تماشا كن
سيب هاى خنده تو/ دريا براى من
تفسيرهاى تازه مى كند
عشق اما
حرف ديگرى است
كه جز با پيوند دو روح در اعماق
امكان ندارد
تو اما با خورشيد و فردا
هنوز/ حرف هاى تازه دارى.....!
=====================================
بمان بهانه من
بمان ستاره که بی تو بهار می میرد
میان دشت بنفشه کنار برکه عشق
برای شهر دلم انتظار می میرد
دلم به وسعت آلاله های غم سرخ ست
وجود آبی احساس پاک و بارانی
چگونه بی تو بمانم بدان بهانه من
دلم هنوز به دست دل تو زندانی ست
بدان که قصه احساس نیلی سیت
بیا و قصه او دوباره باور کن
بجای هجرت و اندوه و بی قراری ودرد
بیا واز سر لطف تو فکر دیگر کن
پرنده از غم هجران تو چه باید کرد؟
دلم برای نگاهت بهانه میگیرد
دلم اگر بروی در خزان هجرانت
چو یک کبوتر بی آب و دانه میمیرد
اگر چه قدر نگاه تو را ندانستم
ولی همیشه به یادش شعر می خوانم
کنون اگر تو کنارم نمانی و بروی
میان هاله ایی از انتظار می مانم
به جای برگ گل یاس باغ دل سوگند
قسم به عاطفه یک نگاه در یایی
قسم به بارش شمع وجود یک انسان
قسم به شهر پر از ساکنان رویایی
قسم به واژه کمرنگ عشق در مهتاب
قسم به ترجمه نیلی شکیبایی
قسم به عاطفه نقره فام چشمانت
قسم به صحت مفهوم یک شکیبایی
بمان همیشه که بی تو شکوفه خواهد مرد
دگر میان گلستان گلی نخواهد ماند
بدون تو گل و گلدان غریب خواهد شد
دگر میان چمن بلبلی نخواهد ماند
شکسته میشود از دوریت بلور دلم
بدون تو تپش قلب من چه بی معناست
بدون تو دلم از تب همیشه خواهد سوخت
بدون خنده تو قلب غنچه ها تنهاست
مرور خاطره انتشار احساسات
دل مرا به تماشای عشق خواهد برد
بمان همیشه که بی تو ترانه بودن
میان قلب هزاران جوانه خواهد مرد
صدای نبض بنفشه صدای خنده یاس
میان باغ نگاهت چو برکه ایی جاریست
بدان اگر بروی کار باغ چشمانم
همیشه شکوه و اشک و شکستن و زاریست
میان شبنم اشک بلوری از عشق است
به یاد جاده سر سبز شهر چشمانت
بمان همیشه دلم بی تو زرد خواهد شد
تمام هستی این دل فدای مژگانت
غم نبودن تو درکنار من سخت است
حضور آبیت اینجا چقدر زیبا بود
چگونه می شود اکنون غربت دو نگاه
بیا ببار و مرا خیس عطر باران کن
بدون یاد تو قلبم کویر خواهد شد
بمان همیشه که بی تو نسیم غمناک است
تمام کلبه چشمم تمام شهر دلم
ز قطره قطره باران اشک نمناک است
ز سقف نیلی چشمم چکیده قطره اشک
تو را قسم به شقایق بمان ستاره من
بچین ز باغ دلت دسته ایی گل پونه
بمان که نیست بجز این راه چاره من
بگو ستاره کنارم همیشه خواهی ماند
بگو که قلب من از انتظار لبریز است
بدون تو تپش قلب من چه بی معناست
بیا که بی تو وجودم همیشه پاییز است
قسم به نغمه باران بمان بهانه من
بدون تو تابش آفتاب کم رنگ است
به هر کجا که روی هر زمان و هر لحظه
دلم همیشه برای نگاه تو دل تنگ است...
اگر تو نبودي
كدام واژه مرا تا عروج ما مي برد
اگر تو نبودي سلام را كه به لبخند,پاسخش مي داد؟
اگر تو نبودي
كدام واژه به لبهاي من گره مي خورد؟
سراي خاطرم راز دار كه مي بود؟
اگر تو نبودي
دلم هواي كه مي كرد؟
اگر تو نبودي
به شوق كه اغاز مي توانستم؟
به كوي كه پرواز مي توانستم؟
تو را به جان سپيده ,تو را به سو سن و شبنم
تو را به نازكي خواب يك بنفشه زيبا
تو را به بارش باران
تو را به ابي دريا
تو را به پاكي كوثر,تو را به عمر شبنم بي تاب
تو را به رويش نيلو فرانه در مهتاب
تو را به جان شقايق,تو را به لاله تبدار
تو را به گرمي اتش, تو را به لحظه ديدار
تو را به هق هق ارام و بي صدا سوگند
بمان
بمان كه گر تو بماني بهار خواهد ماند
بمان كه گر تو بماني هزار خواهد خواند
بمان بهانه بودن ,بمان دليل سرودن
بمان اميد شكفتن
كه گر تو بماني دوباره خواهم ماند
دوباره خواهم خواند,
براي باور فردا
بمان كه من به شوق بودن با تو به افتاب روشن فردا
سلام خواهم داد
بمان كه گر تو بماني
اميد خواهد ماند
*****************************
گفت: خسته ام ، بس که دلم سرگشته و آزرده شده، میل هوای دیگر و
تسلی نو.
گفتم: داستان قصه غصه کدامین کبوتر نرسیده به سر منزل؟
گفت: زخم ِ ورد مسلمانی به تلبیس و حیل، نه پر پرواز..!
گفتم: حادثه عظیم من،تنها تو ماندگاری...! تنها خواندنی بین تمام ترانه
ها،نغمه توست.
گفت: من رهگذرم، امتداد این کاروان بلند، دیر آمده ام که زود بروم دل به
صدای من نبند.
گفتم: نه، بعد از تو هیچ ِدگری از آئینه ها نخواهد آمد، نه.
گفتم: در رفت تامل بایدت، اینجا سرد است، تلخ است، درد است.
گفتم: آهسته،آهسته تر، آرام
گفتم ، گفتم ، گفتم ، و او فقط ......... .
در آمدنت تا بیایی امیـــد می گـر یــد.
****************************
دستی دستم را گرفت ، رقصید بر لبانم خنده ای همچو رقص آفتاب،
لرزید دستم در دستان بزرگ و آشنایش،
کشیده شد نگاهم در همسویی نگاه در هاله و حجابش،
دستی دستم را گرفت،
صورت محو و ناپیدا، اما خنده از میان آن پیدا،
من پریشان چون اشک و موج، او دل سپرده چون اوج و ماه،
دستی دستم را گرفت،
طنین صدای زیبایی به شیوایی مناجات و لالایی،
برخیز از این کابوس،از خواب ویران نا امیدی، به یاری، دست من
برخیز،
برخیز که صبح دمید.
دستی دستم را گرفت...و ان شاید دست تو بود.......
حسِ غريبي است دوست داشتن .
و عجيب تر از آن است دوست داشته شدن...
وقتي ميدانيم کسي با جان و دل دوستِمان دارد ..
ونفسها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ريشه دوانده ؛
هر چه او عاشقتر ، ما سرخوشتر
هر چه او دل نازکتر ، ما بي رحمتر .
تقصير از ما نيست ؛
تماميِ قصه هايِ عاشقانه
اينگونه به گوشِمان خوانده شدهاند .
تصويرِ مجنونِ بيدل و فرهادِ کوه کن
نقشهايِ آشنايِ ذهنِ ماست .
و داستانِ حسرتِ به دل ماندن زُليخا به پند و اندرز ،
آويزهء گوشِمان شدهاست .
يکديگر را ميآزاريم .
ياد گرفتهايم که معشوق هر چه غدارتر ، عاشق
شيداترست .
و عاشق هر چه خوارتر شود ، عشق افسانهء
ماندگارتري خواهد شد .
به شهوتِ تجربهء عشقي سوزان ،
آتشي به پا ميکنيم
و عاشق را در خرمنِ نامهرباني و بياعتنايي به مسلخِ
جنونِ عشق ميفرستيم .
چه باک ؟!
هر چه بيشتر بسوزد ، خوشتر
شعله هايِ سرکشِ آتش سر مستِ مان ميکند .
عيشِ مان مدام و حالِمان به کام :
وای چه خواستني ام من...!
هر چه زجرش ميدهم ، خم به ابرو نمي آورد !
هر چه نا مهربانم ، او پر مهرتر نگاهم ميکند !
چه دلبرانه بيدلش کردهام .
مرحبا به من ، آفرين به من ...!
ميرانمش ، با مهرِ افزون تري بسو يِ من باز ميگردد .
خوارش ميکنم ، او به زيباترينِ نامها ميخواندم .
بيوفايي ميکنم ، صبورانه ستايشم ميکند .
به بندش ميکشم ، پروازم ميدهد.
بيچاره ! چه بيدلانه دلبريام را خريدار است...
چه مظلومانه بازيچه بازيِ ظالمانهام شده است.
بازي ميدهيم و به بازي ميگيريم
بازي ميکنيم و به بازي نميگيريم...
با گامهاي سُربيِ بيرحم ، از روي هيکل رنجورش رد
ميشويم و از صداي شکستنِ قلبش زيرِ پاشنههاي
آهنينمان سرخوشانه لذت ميبريم...
غافلانه سرخوشيم
و عاجزانه ظالم ؛
و عاشق ، محکوم است به مدارا،
تا بينوا را جاني و دلي هنوز ، مانده باشد...
اگر جان داد ، شور عشقمان افسانه ديگري آفريدهاست.
اگر تاب نياورَد ، لياقتِ عشقمان را نداشتهاست.
و چه خوشتر که اين همه را تاب آورَد ،
بازيچهء هموارهء راميست ،خفتِ بازيِ عشق را.
حسِ مقدسيست دوست داشتن ...
مقدستر از آن است" دوست داشته شدن....
********************************
به ديوار تكيه مي دهم....به ديوار كاغذي خيالم.....زمزمه مي كنم ترانه هاي عاشقي را....
از آنچه كه نبايد ....از شعر مرهمي مي سازم؛ همه چيز بي فايده است.
چشم بر هم مي گذارم به دنبال آرامشي...باز هم بي فايده است.
ديده بر ديده ات مي دوزم...دوباره شعر مي خواهي و ترانه سرايي.....
چشم هايم باز مي شود....شعله ي شمعي خرد......نفس هاي نفس افرين تو و آرامش جاويد
من...
ديوار كاغذي را پاره مي كنم...
...سخن از عشق است...
....عشق يک چراغ بيداری در شبی تار....
...عشق عظمت بودن وشکوه زيستن...
...عشق خورشيدی بی غروب...
...عشق دريای بی ساحل...
...عشق فريادی بی سکوت...
...عشق طوفانی بی امان...
...عشق آتشی بی خاکستر...
...عشق فصلی بی خزان...
...عشق ماهی بی خسوف...
...و عشق تولدی ديگر است...
...اگه از عشق ميشه قصه نوشت؛
..من می خواهم از عشق تو قصه بگم....تا یه روز بدونی که عشق ورزیدن به تو تمامی
وجود من و کامل کرد...همیشه می گم بازم میگم عشق فقط عشق الهی ایست...
واي از اين شكوه هاي بي انتهاي ما آدمها ! چرا دنيا اينقدر به چشم ما
سياه شده است ؟ مي دانم ريشه همه اين دردها در ترس است ! ترس از
دوست داشتن ... ترس از دوست داشته شدن .... ترس از انتهاي راه كه بي
اعتبار شويم ...! اما همه در بطن انديشه هاي خود آگاهند كه تا خطر نكنيم
خود را نخواهيم شناخت ... راستي تا به حال فكر كرده اي كه دوست
داشته شدن بسي سخت تر از دوست داشتن است؟ براي خواهان يك دل
زيبا شدن بايد زيبا باشي ... زيبايي كه دست خود آدم نيست ! لابداين از
مغزت خواهد گذشت ... اما از من كه بپرسي مي گويم هر آدمي يكي از
اجزاي صورتش زيباست ... براي دوست داشته شدن از آن مهمتر بايد
بخشنده باشي ... قدرت بخشيدن يك لبخند ، يك اعجاز در زندگي تو به پا
خواهد كرد ... حال با خود بينديش آيا توان بخشيدن يك نگاه مستقيم ... يك
تبسم شيرين را به آنكه دوستش داشته اي داشته اي ؟! خوب بينديش!!!
سر چشمه ی محبت
ای عشق واقعی
چگونه ستایشت کنم در حالیکه قلبت
از محبت بی نیاز است
چگونه ببوسمت وقتی که عشقت
در وجودم جاری می شود
بگذار نامت را تکرار کنم
نامت زیباست ...دلنشین است!
چه داشته ای که اینچنین مرا طلسم کرده ای
من اینگونه نبودم تو عشق را با من اشنا کردی
تو هوای دلم را با طراوت کردی
زمانیکه با تو هستم
به اسمان به بی کران پرواز می کنم
پس بدان دوستت دارم معبود حقیقی من
گر چه پایان راه را نمی دانم!
*************************
اینم به مناسبت روز مادر!
مادر:نمیدانم تو را چه بنامم .اگر خدایت بخوانم گناه
است ...اگر بشرت بدانم اشتباه است زیرا مهر ومحبت
خدای در دلت نهان است و اثار بشریت در وجودت عیان..
(تقدیم به مادرعزیز تر از جانم )
*************************************
من همیشه به همه توصیه میکنم بیاین به جای اینکه صبر کنیم تا یه روزی
عاشق بشیم از همین حالا به هم عشق بورزیم چه به ادمی که خوب چه
بدچه زشت چه زیباست ...... بیاین عشقی که خدا بهمون داده بین
هم تقسیم کنیم مطمین باشین اگر از اول دنیا همین طور با عشق پیش
میرفت و همه به جای کاشتن بذر نفرت و کینه تو دلشون بذر عشق و
محبت می کاشتن دیگه هیچ کس تنها نبود و همه با هم دوست بودن و
یار همیشگی....پس بیاین از همین حالا شروع کنیم به هم عشق بدیم!!!
کاش دنيايی بود که در ان
صدای شکستن قلبی هيچگاه شنيده نمی شد
طعم تلخ جدايی هرگز چشیده نمی شد
رنگ زشت خيانت هيچ وقت ديده نمی شد
دل بی گناه عاشقی از بی اعتنايی پژمرده نمی شد
عدالت و حق عشق واقعی زير پا له نمی شد
مهر و محبت کسی با بی رحمی پس داده نمی شد
دست ردی بر سينه پر شوق خواستاری زده نمی شد
عشق در سياه چالی ابدی زندانی نمی شد
بلبلانش فقط نغمه شادی می سراييدند
گلهايش بی خار و فقط بوی خوش مهر و محبت می دادند
قلبها شفافتر از اب زلال می بودند
دلها همگی مست از مهر و وفا خوش بودند
ولی افسوس که ما هر روز از ان دنيا دورتر و دورتر می شويم!
مرگ انسانيت
ازهمان روزی که دست حضرت قابيل
گشت آلوده به خون حضرت هابيل
از همان روزی که فرزندان آدم ..
صدر پيغام آوران حضرت باری تعالی
از همان روزی که يوسف را برادرها به چاه انداختند
وز همان روزی که با شلاق خون ديوار چين را ساختند.
آدميت مرده بود
بعد هی دنيا پر از آدم شد و اين آسياب گشت و گشت
قرنها از آدم هم گذشت
ای دریـــــــغ!
آدمیـــــت برنگشـــت
قرن ما روزگار مرگ انسانيت است
سينه دنيا ز خوبيها تهی است
صحبت از آلودگی، پاکی، مروت، ابلهی است.
صحبت از موسی و عيسی و محمد نا بجاست.
قرن موسی جومبه هاست.
روزگار مرگ انـــسانیـــت است.
من، که،
از پژمردن يک شاخه گل
از نگاه ساکت يک کودک بيمار
از فغان يک قناری در قفس از غم يک مرد در زنجير
حتی قاتلی برادر
اشک در چشمان و بغضم در گلوست
وندرين ايام زهرم در پياله، زهر مارم در سبوست
مرگ او را از کجا باور کنم؟
صحبت از پژمردن يگ برگ نيست
وای! جنگــل را بيابان می کنند.
دست خون آلود را در پيش خلق پنهان می کنند.
هيچ حيوانی به حيوانی نمی دارد روا
آنچه اين نامردمان با جان انسان می کنند
صحبت از پژمردن يک برگ نيست
فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نيست
فرض کن يک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست
فرض کن جنگل بيابان بود از روز نخست
در کويری سوت و کور
در ميان مردمی با اين مصيبتها صبور
صحبت از مرگ محبت، مرگ عـــشق
گفتگو از مـــرگ انســــانیــــت است...
